Bernice Nauta construeert fictieve personages die ze beschouwt als metamorfoses van één individu. In navolging van de dichter Fernando Pessoa denkt Nauta dat er niet een enkel ik is. Ze benadert de eigen geest alsof het een plek is voor tallozen. De verschillende personages raken aspecten van de geest, zoals het geheugen, archetypen, mythologie, taal en het lichaam.