Frans van Tartwijk

Het werk van Frans van Tartwijk laat zich niet makkelijk vangen in een paar zinnen. Zijn op papier geschilderde figuren hebben echter wel een aantal overeenkomsten: ze zijn in vlotte, rake streken neergezet. Ze hebben iets ongemakkelijks over zich en stralen dat af naar de toeschouwer. Ze zijn fysiek, soms weerzinwekkend, en twijfelen tussen gewelddadig zijn of gewoon onhandig. Worden soms gereduceerd tot vlees en kleur. Zoals die enorme berg buik die boven een grote onderbroek uitsteekt en je het zicht op de verdere mens ontneemt. Ze bevinden zich, kortom, op het randje van de ervaring. Hoe moet je ze interpreteren? Van Tartwijk legt de vinger op de meest genante momenten in een mensenleven. Naakt zijn op je sokken na, bijvoorbeeld. Worstelende mensen met de benen in een vreemde hoek. Dronken dansende naakten, los hangende hoofden op een muur. Het zijn scenes uit een droomtheater, met gevoel voor humor en zeker ook met pijnlijke momenten. De kunstenaar schuurt langs thema’s als geweld, dood en het leven zelf als theatrale voorstelling.